انواع دوره‌های MBA در دنیا

انواع دوره‌های MBA در دنیا

منبع: www.topmba.com
مترجم: مریم حکمت

mba-types-1

قبل از شروع به تحصیل در MBA، ضروری است بدانیم چه انواعی از MBA در دنیا وجود دارد تا بهترین نوع ارائه متناسب با شرایط، نیازها و اهداف خودمان را انتخاب کنیم.

MBA تمام وقت (Full-time MBA)

MBA تمام وقت دقیقا این است: یک تا دو سال تحصیلات تکمیلی تمام وقت.

شرکت‌کنندگان در کلاس‌های هفتگی مدرسه کسب و کار حاضر می‌شوند و ۲۴-۱۲ ماه از زندگی‌شان را به تحصیل اختصاص می‌دهند و در پایان مدرک کارشناسی ارشد دریافت می‌کنند. دوره‌های MBA دوساله در شمال آمریکا رایج است. در این دوره‌ها شرکت‌کنندگان تمامی وقت خود را به مطالعه می‌پردازند و اغلب یک دوره زمانی را به کارآموزی می‌پردازند.

دوره‌های MBA یک‌ساله در اروپا رایج است. این دوره‌ها بسیار فشرده و متمرکز هستند و همه چیز در ۱۲ ماه بی‌وقفه تدریس می‌شود. در این دوره هیچ فرصتی برای کارآموزی نیست ولی شرکت‌کنندگان فقط برای ۱ سال دور از محیط کاری هستند. دوره‌های MBA تمام وقت برای شرکت‌کنندگانی با ۱ یا ۲ سال تجربه کاری مناسب است.

MBA فشرده (Accelerated MBA)

صورت و شکلی از دوره‌های ۲ ساله است که شرکت‌کنندگان می‌توانند انتظار یک حجم درسی بالاتر و برنامه کلاسی فشرده‌تر را داشته باشند. همچنین زمان کمتری بین ترم‌ها وجود دارد و تعطیلات تابستانی کوتاه‌تر از معمول است. MBA فشرده معمولاً یک‌سال طول می‌کشد.

MBA از راه دور (Distance learning MBA)

تفاوت کلیدی بین MBA از راه دور و MBA مجازی این است که در دوره MBA از راه دور شرکت‌کنندگان فقط گاهی اوقات باید در مدت زمان تحصیلی‌شان در کلاس شرکت کنند. اما در اکثر مواقع شرکت‌کنندگان در این نوع دوره از طریق ویدئوهای تعاملی، ویدئوهای از قبل ضبط شده، تله کنفرانس و درس‌های آنلاین و آفلاین آموزش می‌بینند. هم‌چنین در بسیاری از MBA های از راه دور شرکت‌کنندگان باید با همکلاسی‌هایشان ملاقات داشته باشند و در کلاس‌هایی که معمولا آخر هفته‌ها برگزار می‌شود، شرکت کنند. همچنین برخی مدارس کسب و کار مزیت‌هایی مثل تکنولوژی هوشمند یا موبایل را نیز به کار می‌گیرند.

MBA آنلاین (Online MBA)

بسیاری از مدارس کسب و کار به نیازهای شرکت کنندگان پاسخ داده‌اند و مدرک MBA آنلاین را ارائه می‌دهند. شرکت‌کنندگان می‌توانند حتی در خانه‌هایشان آموزش ببینند و آن را فوراً در کار هر روزشان به کار برند. به هر حال درس خواندن در MBA آنلاین به سطح بالایی از خودانضباطی و مدیریت زمان نیاز دارد. در آغاز، به نظر نمی‌آید که دوره‌های MBA از راه دور و آنلاین همان قابلیت‌های دوره‌هایی که در دانشگاه برگزار می‌شود را داشته باشد و شرکت‌کنندگان معمولا فرصت مباحثه در کلاس درس و ارتباط با همکلاسی‌ها را از دست می‌دهند. به هر حال بسیاری از شرکت‌کنندگان درحال حاضر شرایطی که برای شرکت در MBA آنلاین نیاز است را درک کرده‌اند و امروز، از آنجا که بهتر است MBA در کلاس درس آموخته شود، مدرک MBA آنلاین فقط در شرایط فشار کاری ارزش دارد.

350-image-clavier-mba

MBA اجرایی (Executive MBA یا EMBA)

دوره‌های MBA اجرایی برای افراد حرفه‌ای با تجربه کاری که نمی‌توانند زمان طولانی از وقت خود را دور از کسب و کارشان باشند، مناسب است. برنامه EMBA در یک شکل پاره وقت در دوره زمانی ۱۲ تا ۲۴ ماه برگزار می شود و به شرکت‌کنندگان اجازه می‌دهند زمانی که مشغول تحصیل هستند به کسب و کار خود برسند. مدارس کسب و کار به دنبال شرکت‌کنندگانی با تجربه مدیریتی سطح بالا هستند (حداقل ۵ سال، با متوسط ۱۰ سال تجربه کاری کلی) و در نتیجه کاندیدهای EMBA معمولاً بالغ‌تر و پخته‌تر از همتایان تمام‌وقت‌شان هستند.کلاس‌های EMBA بر اساس زمینه‌های متفاوت شغلی و پست سازمانی تشکیل می‌شود.

MBA حرفه‌ای (Professional MBA یا PMBA)

MBA حرفه‌ای شکلی از MBA پاره وقت و EMBA فشرده است که به شرکت‌کنندگان اختیار می‌دهد که مدل‌های تحصیلی آخر هفته یا بعداز ظهر را انتخاب کنند و در ۱۲ ماه فارغ التحصیل شوند. به خاطر این دو نوع مدل تحصیل، شرکت کنندگان همچنین می‌توانند برای آنکه تحصیل‌شان را با شرایط کاری تنظیم کنند، بین کلاس‌ها جا به جا شوند. همچنین برای بعضی شرکت‌کنندگان امکان جابه جا شدن به MBA تمام وقت در بعضی مدارس کسب و کار وجود دارد.

MBA جهانی (Global EMBA یا GEMBA)

MBA جهانی قسمتی از EMBA است که شرکت‌کنندگان آن علاوه بر محیط کلاسی متفاوت، کشورها و فرهنگ‌های متفاوت را در همان زمان تجربه می‌کنند. دوره‌های EMBA جهانی معمولاً برنامه‌های مدارس متفاوت یا پردیس‌های یک دانشگاه را در نقاط مختلف دنیا ترکیب می‌کنند.

دوره‌های MBA جهانی معمولا رقابتی و گران است. شرکت‌کنندگان تنها با حجم کاری رو به رو نیستند بلکه مسافرت نیز در برنامه‌شان وجود دارد. به هر حال توانایی مطالعه در مراکز کسب و کار و مالی متفاوت سراسر دنیا به تجارب GEMBA اضافه می‌کند.

MBA پودمانی (Modular EMBA)

این MBA فشرده است و شرکت‌کنندگان معمولاً در هر چند ماه، ۱ تا ۲ هفته در دوره شرکت می‌کنند. همچنین شرکت‌کنندگان باید زمان طولانی را از کارشان دور باشند ولی بعضی افراد ترجیح می‌دهند که تعطیلات سالانه یا هفتگی را به مطالعه بپردازند و در نتیجه زمان کمتری را به طور کلی از کسب و کار خود دور می‌مانند.

MBA پاره‌وقت (Part-time MBA)

MBA پاره‌وقت همان برنامه درسی تمام وقت ارائه می‌شود اما از آنجا که کلاس‌ها در این دوره آخر هفته یا بعدازظهرها تشکیل می‌شوند، این دوره ۳ سال یا بیشتر طول می‌کشد. در این نوع MBA شرکت‌کنندگان می‌توانند در زمان تحصیل به کسب و کار خود برسند.

 

 

تحصیلات برای چیست؟

article1

 

اگر امروز یک روز کاملا معمولی در سیاره‌ی ما زمین باشد، باید انتظار داشته باشیم که ۲۹۷ کیلومتر مربع از جنگل‌‌های بارانی را از دست بدهیم. یعنی با نرخی در حدود یک هکتار در ثانیه. در ضمن ما ۱۸۴ کیلومتر مربع از زمین‌های مفیدمان را – در نتیجه‌ی سوء مدیریت و ازدیاد جمعیت – به گسترش کویر خواهیم باخت. امروز بین ۴۰ تا ۱۰۰ گونه‌ی زیستی را برای همیشه از دست خواهیم داد – منقرض می‌شوند – بی‌ آن‌که کسی بداند این عدد ۴۰ است یا ۱۰۰. امروز جمعیت کره‌ی زمین ۲۵۰ هزار نفر افزایش می‌یابد. امروز ما ۲۷۰۰ تن مواد کلروفلوروکربنی و ۱۵ میلیون تن کربن به جو زمین اضافه خواهیم کرد. امشب زمین اندکی گرم‌تر و دریاهایش اسیدی‌تر خواهند بود و رشته‌ی حیات اندکی نازک‌تر خواهد شد.
واقعیت امروز این است که بسیاری از چیزهایی که سلامتی و کامیابی شما در آینده به آن بستگی دارد در معرض خطر جدی قرار دارند: تعادل و پایداری آب و هوا، تاب‌آوری و بهره‌وری سیستم‌های طبیعی، زیبایی طبیعی جهان و تنوع زیستی.
شایان ذکر است که این کارها توسط آدم‌های نادان انجام نمی‌شود بلکه عمدتاً نتیجه‌ی کار آدم‌های تحصیل کرده است که دارای مدارک مختلف در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا هستند. سال گذشته، «اِلی ویزل» در انجمن جهانی مسکو به نکته‌ی مشابهی اشاره کرد. او گفت طراحان و عاملان هولوکاست وارثان کانت و گوته بودند. در آن دوران از بسیاری جهات، آلمانی‌ها در شمار تحصیل‌کرده‌ترین مردمان زمین بودند. اما تحصیلات آن‌ها نتوانست به صورت موثری در مقابل بَربریّت بایستد. مشکل تحصیلات آن‌ها چه بود؟ به عقیده‌ی ویزل «آن‌ها به جای ارزش‌ها، به نظریه‌ها توجه کردند؛ به جای انسانیّت، روی مفاهیم متمرکز شدند؛ به جای آگاهی بر انتزاع، و به جای پرسش بر پاسخ تاکید کردند. آن‌ها به ایدئولوژی و کارایی بیشتر از وجدان بها دادند».
همین حرف‌ها را درباره‌‌ی شیوه‌ای که سیستم آموزشی‌مان به ما یاد داده تا درباره‌ی جهان طبیعی بیاندیشم نیز می‌توان گفت. این‌که تنها نمونه‌ی مردمانی که موفق شده‌اند برای مدت‌های مدیدی به صورت پایدار در این سیاره زندگی کنند امکان خواندن یا نوشتن نداشته‌اند یا مانند آمیش‌ها ارزش ویژه‌ای برای مطالعه کردن قائل نبودند،‌ موضوع کم‌ اهمیتی نیست. منظور من این است که تحصیلات به خودی خود تضمین‌کننده‌ی شایستگی، حکمت‌، حَزم و دوراندیشی نیست. هر چه از این نوع آموزش‌ [که امروز شاهدش هستیم] بیشتر داشته باشیم مشکلات‌مان عمیق‌تر خواهد شد. حرف‌هایی که می‌زنم در دفاع از بی‌سوادی یا جهل نیست، بلکه به این معناست که ما باید ارزش تحصیلات را با معیارهای جدیدی بسنجیم. آموزشی که برای رشد شایستگی و بالا بردن توانایی بقاء انسان موثرتر باشد ارزشمندتر است. هر نوع تحصیلاتی نمی‌تواند به ما برای حل معضل‌هایی که پیش روی‌مان قرار دارند کمک کند، بلکه یک گونه‌‌ی مشخص از تحصیلات مورد نیاز ماست.
روش‌های عاقلانه، هدف‌های جنون‌آمیز
اما چه شد که فرهنگ و آموزش معاصر راه را به بیراهه رفتند؟ ادبیّات می‌تواند ما را در این زمینه راهنمایی کند: «فاستِ کریستوفر مارلو» که روحش را به خاطر دانش و قدرت فروخت؛ «دکتر فرانکشتاینِ مری شلی» که نخواست مسئولیت آن‌چه خلق کرده بود را به عهده بگیرد و «کاپتان آهابِ هِرمان مِلویل» که گفت «همه‌ی روش‌های من عاقلانه‌اند اما نیّت و هدف من جنون‌آمیز است» نمونه‌های روشن‌گری هستند. در این شخصیت‌هاست که ما با ذات سائقه‌ی مدرن برای سلطه یافتن بر طبیعت رو به رو می‌شویم.
از لحاظ تاریخی، پیشنهاد «فرانسیس بیکن» مبنی بر آشتی بین معرفت و قدرت، پیشاپیش خبر از اتّحاد معاصر بین دولت، کسب و کار و دانش را داده بود. اتّحادی که فساد و شوربختی زیادی با خود به همراه آورده است. متمایز کردن و برتری دادن خِرَد توسط گالیله، پیشاپیش خبر از سلطه‌‌ی ذهنِ تحلیل‌گر بر ذهنی که مولّد خلاقیت، طنز و تمامیّت است داده بود. و ریشه‌ی جدایی رادیکال «ذهن» و «جسم» را در معرفت‌شناسی دکارت باید جستجو کرد. این سه نفر به کمک یکدیگر بنیاد سیستم آموزشی مدرن را نهادند. بنیادهایی که اکنون در هاله‌ای از جنس اسطوره‌ها (myths) فرو رفته‌اند. اسطوره‌هایی که آن‌ها را بدون چون و چرا پذیرفته‌ایم.
اجازه دهید به شش تا از این اسطوره‌ها اشاره کنم.
اولین اسطوره این است: «جهل یک مشکل قابل حل است». اما جهل یک مشکل حل شدنی نیست، بلکه بخشی لاینفک از وضعیت انسانی است. توسعه‌ی دانش همواره منجر به توسعه‌ی نوعی از جهل نیز می‌شود. در سال ۱۹۳۰، بعد از این‌که «توماس میجلی پسر» کلروفلوئوروکربن‌ها (CFC) را کشف کرد، آن‌چه قبلاً فقط بخش ناچیزی از جهل ما بود تبدیل به یک شکاف مرگبار در معرفت ما از درک زیست‌کره گردید. تا اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰ به ذهن هیچ‌کس نرسید که بپرسد «این مادّه روی چه چیزهایی چه تاثیرهایی می‌گذارد؟». تا برسیم به دهه‌ی ۱۹۹۰، کلروفلوئوروکربن‌ها لایه‌ی اوزون را در سراسر زمین نازک‌تر کرده بودند. کشف کلروفلوئوروکربن‌ها منجر به افزایش دانش ما شد؛ اما همراه با آن جهل ما نیز افزایش یافت، چنانکه محیط یک دایره‌ی در حال رشد، افزایش می‌یابد.
دومین اسطوره این است: «اگر دانش و فن‌آوری ما به حد کافی برسد توانایی مدیریت سیاره‌ی زمین را به دست خواهیم آورد». «مدیریتِ سیاره» به گوش‌ ما قشنگ می‌آید و با شیفته‌گی‌مان به نمایش‌گرهای دیجیتال، کامپیوترها، کلید‌ها و شماره‌گیرها جور در می‌آید. اما پیچیدگی‌های زمین و سیستم‌های حیاتی آن هرگز به صورتی ایمن قابل مدیریت نخواهند بود. ما هنوز چیز زیادی درباره‌ی اکولوژی چند سانتی‌متر بالایی خاک سطحی نمی‌دانیم، همان‌طور که درباره‌ی روابط آن با سیستم‌های بزرگ‌ترِ زیست‌کره چندان نمی‌دانیم.
اما آن‌چه ما شاید بتوانیم مدیریتش کنیم «خودمان» هستیم: خواسته‌ها، اقتصادها، سیاست‌ها و جوامع‌مان را. در عوض همه‌ی حواس ما به مدیریت کردن سیاره است تا شاید بتوانیم از گرفتن تصمیم‌های سختی که تدبیر، اخلاق و عقل سلیم می‌طلبند پرهیز کنیم. این‌که ما خودمان را به گونه‌ای سازمان دهیم که نیازهایمان در این سیاره‌ی محدود جا بگیرد به مراتب عقلانی‌تر از آن است که تلاش کنیم سیاره را مطابق آرزوها و خواسته‌های بی‌پایان‌مان تغییر دهیم.
سومین اسطوره این است: «دانش ما در حال افزایش یافتن است و به واسطه‌ی آن نیکی‌ بشری افزایش می‌یابد». ما شاهد انفجار اطلاعات هستیم، به این معنا که داده‌ها، واژه‌ها و مطالب با سرعتی زیاد در حال افزایش یافتن هستند. اما این انفجار را نباید با افزایش معرفت و بینش – که نمی‌توان به سادگی آن‌ها را سنجید – اشتباه گرفت. اگر بخواهیم با خودمان روراست باشیم، دقیق‌تر آن است که اذعان کنیم دانش و معرفت ما در برخی حوزه‌ها در حال افزایش است در حالی که برخی دیگر از انواع دانش و معرفت در حال از دست رفتن هستند. همان‌طور که «دیوید اِرنفلد» اشاره می‌کند بسیاری از دپارتمان‌های زیست‌شناسی دیگر عضو هیات علمی جدیدی در حوزه‌های «سامانه‌شناسی زیست‌شناختی»، سَم‌ّ‌شناسی یا پرنده‌شناسی استخدام نمی‌کنند. به عبارت دیگر، به خاطر تاکید بیش از حدی که اخیراً روی زیست‌شناسی مولکولی یا مهندسی ژنتیک – که حوزه‌های تحقیق سودآورتر اما نه لزوما مهم‌تری هستند – شده است دانش‌های مهمی در حال از دست رفتن هستند. یک قرن از زمانی که «آلدو لئوپولد» از ضرورت توسعه‌ی دانشی به نام «علم بهداشت و سلامت زمین» سخن گفت سپری شده است، حوزه‌ای از دانش که ما هنوز فاقد آن هستیم.
اما آن‌چه در حال از دست رفتن است فقط مربوط به برخی حوزه‌های دانش نمی‌شود. ما دانش‌های بومی را نیز از دست می‌دهیم. منظورم از دانشِ بومی، معرفتی است که مردمانِ یک سرزمین نسبت به محل‌هایشان دارند. به زبان «بَری لوپِز»:
ناچارم اذغان کنم که پدیده‌ای غریب، اگر نه خطرناک، در حال وقوع است. سال به سال از تعداد افرادی که تجربه‌ی دست اولی نسبت به «زمین» دارند کاسته می‌شود. جمعیت روستایی به شهرها مهاجرت می‌کنند… در آستانه‌ی ضایعه‌ی از دست رفتن دانش شخصی و محلی – یعنی دانشی که علم واقعی جغرافیا و دانشی که در نهایت یک کشور باید به آن تکیه کند – هستیم. پدیده‌ای که نمی‌توانم آن‌را به خوبی توصیف کنم اما گمان می‌کنم شوم و نگران کننده است در حال ظهور کردن است.
چهارمین اسطوره پیرامون تحصیلات عالی است: «ما قادریم که تا حدّ قابل قبولی آن‌چه را که از هم گسسته‌ایم به حالتِ اوّل بازگردانیم». در برنامه‌ی درسی مدرن، ما دنیا را تکه تکه کردیم و نام آن ذرّه‌ها و تکّه‌ها را «رشته» و «گرایش» گذاشتیم. در نتیجه اغلب دانش‌آموزان و دانش‌جویان ما، بعد از ۱۲ یا ۱۶ یا ۲۰ سال تحصیل و بدون این‌که بینشی وسیع و همبسته از یکپارچه‌گی چیزها به دست آورده باشند از نهادهای آموزشی فارغ‌التحصیل می‌شوند. این مسأله هم برای شخص آن‌ها و هم برای زمین عواقب جدی به همراه دارد. به عنوان مثال ما پیوسته اقتصاددان‌هایی تربیت می‌کنیم که ابتدایی‌ترین اصول «علم اکولوژی» را نمی‌دانند. شاید به همین دلیل باشد که در حساب و کتاب بودجه‌ی ملی کشور، هزینه‌های مربوط به «فقیرتر شدن زیستی»، «فرسایشِ خاک‌»، مواد سمی‌ای که وارد هوا یا آب می‌شوند یا «تحلیل یافتن منابع» را لحاظ نمی‌کنیم. ما درآمد حاصل از فروش یک تن گندم را به تولید ناخالص ملی‌مان اضافه می‌کنیم در حالی که فراموش می‌کنیم سه تن خاک سطحی‌ای که طی تولید این مقدار گندم از دست رفته را از آن کم کنیم. تصوّر ما از ثروت‌مان بسیار اغراق‌آمیز است، چرا که تحصیلاتِ ناکارآمد باعث شده بتوانیم خودمان را فریب دهیم.
پنجمین افسانه چنین است: «هدف آموزش و پرورش این است که ابزارهایی برای تعالی و موفقیت به شما اعطا کند». این اسطوره را «توماس مرتون» این‌طور توصیف کرده است: «تولیدِ انبوهِ افرادی که تنها کاری که از عهده‌‌شان بر می‌آید مشارکت در حلِّ جدول‌های کلمات متقاطع پیچیده اما کاملا تصنعی است». وقتی از او خواستند که درباره‌ی موفقیّت خودش بگوید پاسخ داد: «باید بگویم که موفقیّت من در تألیف یک کتاب پرفروش کاملاً تصادفی بوده است، آن هم در اثر بی‌توجهی و ساده‌لوحی من. من نهایت تلاشم را خواهم کرد که دیگر چنین کاری انجام ندهم». توصیه‌ی او به دانش‌جوهایش چنین بود: «هر چیزی که دلتان می‌خواهید بشوید: دیوانه، می‌خواره، حرام‌زاده در هر شکل و فرمی که مایل هستید. اما به هر قیمتی که شده از یک چیز دوری کنید: موفقیت».
واقعیّت ساده این است که سیّاره‌ی زمین نیازی به آدم‌های «موفق» بیشتری ندارد. اما به شدّت محتاج فعالان صلح‌، شفا دهنده‌‌‌ها، راویان، مرمّت‌گران و عشّاق است. او به مردمانی نیاز دارد که در محلّه‌های خود خوب زندگی می‌کنند. آدم‌هایی می‌خواهد که از شهامت اخلاقی کافی برخوردار باشند تا در مبارزه برای ساختن جهانی قابل سکونت و انسانی شرکت کنند. و این چیزها ارتباط چندانی با تعریفی که فرهنگ ما از «موفقیّت» ارائه می‌دهد ندارند.
آخرین اسطوره به ما می‌گوید «فرهنگ ما نماینده‌ی اوج دستاوردهای بشری است: ما – و فقط ما – مدرن، صاحب فن‌آوری و توسعه‌یافته هستیم». این البته نشانه‌ی بدترین نوع تکبّر فرهنگی و خوانِش بسیار نادرستی از تاریخ و انسان‌شناسی است. اخیراً این نگرش به صورت دیگری خود را نشان داده است: «ما در جنگ سرد پیروز شدیم و برتری سرمایه‌داری بر کمونیسم قطعی شده است. کمونیسم شکست خورد چون به ازای هزینه‌ای بسیار گزاف تولید بسیار اندکی داشت». اما سرمایه‌داری هم شکست خورده است، چرا که بسیار زیاد تولید می‌کند، بسیار کم تقسیم می‌کند و این‌کار را به بهایی بسیار گزاف برای فرزندان و نوه‌هایمان انجام می‌دهد. سرمایه‌داری شکست خورده است، چرا که اخلاقیات را کاملا تخریب می‌کند. دنیای ما آن‌گونه که مبلغان و سیاست‌مداران، بی‌ثمرانه توصیف می‌کنند شاد نیست. ما دنیایی ساخته‌ایم که در آن جمعیت عیّاش معدودی بهره‌ی زیادی از ثروت آن می‌برند در حالی که بر شمار طبقه‌های فقیر آن روز به روز افزوده می‌شود. بدترین جلوه‌‌ی این جهان را باید در خیابان‌های پر از مواد مخدر، خشونت‌های بی‌معنا، آشوب و ناآرامی و ناامیدانه‌ترین اشکال فقر آن یافت. واقعیت این است که ما در فرهنگی رو به زوال زندگی می‌کنیم. به زبان «ران میلر»:
فرهنگ ما توجهی به بهترین و شریف‌ترین بخش‌های روح انسانی نمی‌کند؛ بذر بینش، تخیل و حساسیت نسبت به زیبایی‌ها یا معنویات را نمی‌کارد و مشوق مهربانی، سخاوت، مراقبت و محبت نیست. در دهه‌های پایانی قرن بیستم، جهان‌بینی «اقتصادمحور، تکنوکراتیک و دولت‌محور» تبدیل به هیولایی شده است که توانایی عشق‌ورزیدن و ستودن زندگی را در روح انسان تخریب می‌کند.
هدف تحصیلات چه باید باشد؟
اگر قرار باشد که آموزش و پرورش توانایی ما را برای بقاء در زیست‌کره افزایش دهد، آن‌گاه نهادهای فعلی آموزش و پرورش را باید مورد بازاندیشی قرار دهیم. اجازه دهید در این زمینه شش اصل مهم پیشنهاد دهم.
اصل اول: «هر نوع آموزشی، خواه ناخواه نوعی آموزش زیست محیطی است». با انتخاب محتوای آموزشی و شمول یا عدم شمول مطالب گوناگون ما به محصّلان می‌آموزیم که بخشی از جهان طبیعی هستند، یا برعکس بخشی مجزا از آنند. به عنوان مثال اگر در محتوای آموزش «درس اقتصاد» چیزی درباره‌ی قوانین ترمودینامیک و اکولوژی نگنجانیم، در واقع این درس مهم را به محصّلان می‌دهیم که فیزیک و اکولوژی هیچ ارتباطی با اقتصاد ندارند. اما این صد در صد نادرست است. همین را درباره‌ی رشته‌های مختلف و قسمت‌های دیگر برنامه‌ی آموزشی نیز می‌توانیم بگوییم.
اصل دوم: این اصل برگرفته از مفهوم یونانی «پایدیا» است. «هدف آموزش و پرورش تسلط یافتن بر موضوع درس نیست، بلکه هدف آن تسلّط فرد بر خود است». موضوع درس فقط یک ابزار است. همان‌طور که برای تراشیدن یک قطعه سنگ مرمر می‌توانیم از چکش یا اسکنه استفاده کنیم، می‌توانیم برای شکل دادن شخصیت‌مان از ایده‌ها و معلومات استفاده کنیم. آموزش و پرورش ما معمولاً بین هدف‌ها و وسیله‌ها سردرگم است، گویی هدفِ ما از تحصیلات این است که ذهنِ محصّل را با انواع و اقسام حقایق، مهارت‌ها، روش‌ها و اطلاعات پر کنیم بدون این‌که توجه کنیم چگونه و با چه تاثیراتی از آن‌ها استفاده خواهد شد. یونانی‌ها بهتر از ما می‌دانستند.
اصل سوم: «کسب دانش با خود مسئولیت به همراه می‌آورد، مسئولیت این‌که مطمئن شویم از آن به خوبی در جهان استفاده می‌شود». نتیجه‌ی بخش بزرگی از تحقیقات معاصر شباهت زیادی به آن‌چه «ماری شلی» پیش‌بینی کرد دارد: هیولاهای تکنولوژی و محصولات جانبی‌‌اش که نه تنها هیچ‌کس مسئولیت‌شان را به عهده نمی‌گیرد، بلکه حتی از کسی انتظار نداریم که مسئولیت آن‌ها را بپذیرد. مسئولیت «کانالِ لاو» با کیست؟ چرنوبیل چطور؟ تخریب لایه‌ی اوزون چطور؟ نشت نفتی «والدز» چطور؟ علت رخ دادن این تراژدی‌ها دانش‌هایی بود که خلق شده بودند بدون این‌که نهایتاً کسی در قبال کاربرد آن‌ها مسئول باشد. این موضوع را می‌توانیم در سایه‌ی آن‌چه من «مشکلِ مقیاس» می‌نامم ببینیم. دانش ما برای انجام دادن کارهای گسترده و مخاطره‌آمیز به مراتب از توانایی ما برای به کاربردن مسئولانه‌ی آن پیشی گرفته است. خواه ناخواه بخشی از این دانش، مسئولانه به کار گرفته نخواهد شد، یعنی به شیوه‌ای ایمن و در راستای اهداف خوب.
اصل چهارم: «فقط وقتی می‌توانیم مدعی دانستن چیزی شویم که تأثیرات آن بر افراد و جوامع‌شان را درک کرده باشیم». من در «یانگ‌تاون» واقع در ایالت اوهایو بزرگ شده‌ام. این شهر در اثر تصمیم شرکت‌ها برای خارج کردن سرمایه‌هایشان از اقتصاد منطقه آسیب زیادی دید. در این مورد خاص، فارغ‌التّحصیلان رشته‌ی مدیریت بازرگانی که درباره‌ی روش‌های مالکیت هرمی، معافیت‌های مالیاتی و تحرّک سرمایه آموزش دیده بودند، کاری را انجام دادند که هیچ ارتش تجاوزگری نمی‌توانست انجام دهد: آن‌ها به نمایندگی از چیزی به نام «سود و زیان نهایی» و با مصونیت کامل قضایی، یک شهر آمریکایی را نابود کردند. اما «سود و زیاد نهایی» یک جامعه شامل هزینه‌های دیگری نیز می‌شود. مثلا بیکاری، جرم، افزایش نرخ طلاق، مِی‌ خوارگی، سوء استفاده از کودکان و زندگی‌های ویران شده. در این نمونه‌ی خاص، آن‌چه در دانشکده‌های بازرگانی و اقتصاد به محصّلان آموزش داده بودند شامل ارزش «جوامع خوب» یا هزینه‌ی انسانی‌ «عقلانیّت تنگ‌نظرانه‌ی اقتصادی‌ای که کارایی و انتزاع اقتصادی را بر مردم و جوامع ترجیح می‌دهد» نبود.
اصل پنجم: پنجمین اصل را وام‌دار «ویلیام بلیک» هستم و به «اهمیّت جزئیات ویژه و برتری مثال‌ها بر واژه‌ها» مربوط می‌شود. محصّلان ما درباره‌ی مسئولیت‌های جهانی آموزش‌ می‌بینند، در حالی که نهادهای آموزشی آن‌ها معمولاً سرمایه‌هایشان را به شیوه‌هایی بسیار غیرمسئولانه‌ به کار می‌گیرند. آن‌چه به محصّلان آموزش داده می‌شود عملاً چیزی جز «ریاکاری» و نهایتاً ناامیدی نیست. بدون این‌‌که کسی به آن‌ها بگوید، دانشجویان یاد می‌گیرند که نمی‌توانند بر شکاف ترسناک بین «واقعیت‌» و «ایده‌آل‌‌ها» غلبه کنند.‌ ما عمیقاً به استادان و مدیرانی نیاز داریم که بتوانند الگوهایی از صداقت، دلسوزی و فرزانگی ارائه دهند. ما به نهادهای آموزشی‌ای احتیاج داریم که توانایی به کار گرفتن کامل و بی کم و کاست ایده‌آل‌ها را در همه‌ی فعالیت‌های خود داشته باشند.
اصل ششم: به نظر من «شیوه‌ای که در آن یادگیری رخ می‌دهد به همان‌ اندازه‌ی محتوای آموزشی درس‌ها اهمیت دارد». «فرایند» بخش مهمی از یادگیری است. درس‌هایی که به صورت «نُطق» ارائه می‌شوند انفعال را ترویج می‌کنند. کلاس‌‌های درسی که در فضاهای داخلی تشکیل می‌شوند این توهّم را تقویت می‌کنند که آموزش فقط در میان چهاردیواری‌ها و مُنفک از «جهان واقعی» رخ می‌دهد. کالبد شکافی قورباغه در کلاس‌ زیست‌شناسی درس‌هایی درباره‌ی طبیعت به محصلان می‌دهد که هیچ استادی هرگز قادر نیست با کلام بیان کند. معماری دانشکده‌ها «آموزش مجسمی» است که اغلب انفعال، تک‌گویی، سلطه‌جویی و مصنوعیت را تشویق می‌کند. حرف من این است که آن‌چه به دانشجویان آموزانده می‌شود به مراتب متنوع‌تر و ظریف‌تر از «محتوای درس‌هایشان» است.
تکلیفی برای دانشگاه‌
برای این‌که بتوانیم تحصیلات و آموزش و پرورش را با محک «پایداری» بسنجیم، چه کارهایی باید انجام دهیم؟ من چهار پیشنهاد می‌دهم. اول: به شما معلم‌ها و استادها پیشنهاد می‌کنم در سراسر محیط دانشگاه و با همه‌ی افراد درباره‌ی راه‌هایی که می‌توانید کارتان را انجام دهید گفتگو کنید. آیا چهار سال تحصیل در مقطع کارشناسی، فارغ‌التّحصیلان شما را به شهروندانِ بهتری برای سیاره‌ی زمین تبدیل کرده یا این‌که آن‌ها به بیان «وندل بری» به «خرابکاران حرفه‌ای دوره‌گرد» تبدیل شده‌اند؟ آیا این دانشگاه در توسعه‌ی یک اقتصاد پایدار در این منطقه مشارکت می‌کند یا به بهانه‌ی افزایش کارآیی آن را تخریب می‌کند؟
پیشنهاد دوم من این است که جریان همه‌ی منابع مختلف به دانشگاه را مورد بررسی قرار دهید: غذا، انرژی، آب، مواد مختلف و زباله. دانشکده‌ها و دانشجوها همه با هم باید چاه‌ها، معدن‌ها، مزرعه‌ها، گاوداری‌ها و جنگل‌هایی که دانشگاه از آن‌ها تغذیه می‌کند را مطالعه کنند. به همین ترتیب آن‌ها باید بدانند زباله‌ها و پس‌ماند‌های دانشگاه به کجا می‌رود. همه با هم همکاری کنید و دنبال روش‌هایی باشید که بتوانید قدرت خرید دانشگاه را به سمت به کارگیری گزینه‌های بهتر سوق دهید؛ گزینه‌هایی که به محیط زیست آسیب کمتری می‌رسانند، گازکربنیک و گازهای گلخانه‌ای کمتری تولید می‌کنند، مواد سمی کمتری در آن‌ها به کار گرفته شده و بازدهی انرژی بالاتر و استفاده از انرژی‌ خورشیدی را تشویق می‌کنند. با همکاری هم به ساخته شدن یک اقتصاد پایدار در این منطقه کمک کنید. هزینه‌های غیرمستقیمی که به صورت دراز مدت بر منطقه تحمیل می‌شوند را کاهش دهید و به الگویی برای دانشگاه‌های دیگر تبدیل شوید. نتیجه‌ی این نوع مطالعات باید در تار و پود برنامه‌ی درسی گنجانیده شود: به کمک درس‌ها، سمینارها، سخنرانی‌ها و تحقیقات میان‌رشته‌ای. هیچ دانشجویی نباید بدون این‌که درک و توانایی تحلیل جریان‌های ماده و انرژی را به دست آورده باشد فارغ‌التحصیل شود. هیچ دانشجویی نباید قبل از این‌که فرصت کافی برای مشارکت در یافتن راه حل‌های واقعی برای مشکلات واقعی یافته باشد از دانشگاه خارج شود.
پیشنهاد سوم من مربوط به دارایی‌ها و سرمایه‌گذاری‌های دانشگاه است. آیا سرمایه‌گذاری‌ها بر اساس اصول والدز ((Valdez principles)) انجام می‌شوند؟ آیا در شرکت‌هایی که فعالیت‌های مسئولانه‌ای در راستای نیازهای جهان انجام می‌دهند سرمایه‌گذاری می‌شوند؟ آیا می‌شود بخشی از این دارایی‌ها را به منظور بالا بردن بازدهی مصرف انرژی و تکوین اقتصاد پایدار در سراسر این منطقه، به صورت بومی و در همین منطقه سرمایه‌گذاری کرد؟
و آخرین پیشنهاد من این است که «سواد اکولوژیک» را در اهداف آموزشی دانشگاه و برای همه‌ی دانشجویان بگنجانید. هیچ دانشجویی نباید بدون درک مقدماتی مفاهیم زیر از این‌ دانشگاه یا هیچ نهاد آموزش عالی دیگری فارغ‌التحصیل شود:
• قوانین ترمودینامیک
• اصول اولیّه‌ی اکولوژی
• ظرفیت تحمل
• انواع انرژی و خصوصیت‌های مهم آن
• محاسبه‌ی هزینه‌ی حداقلی با توجه به تحلیل کاربرد نهایی
• چطور می‌توان در یک‌جا، خوب زندگی کرد
• محدودیت‌های تکنولوژی
• مقیاس مناسب
• کشاورزی و جنگل‌داری پایدار
• اقتصاد متوازن و بدون رشد
• اخلاق زیست محیطی
آیا فارغ‌التحصیلان این دانشگاه می‌دانند که – به زبان آلدو لئوپولد – «چیزی بیش از چرخ‌دنده‌های یک مکانیسم اکولوژیک نیستند به گونه‌ای که اگر همراه با آن مکانیسم کار کنند سرمایه‌ی ذهنی و مادی آن‌ها می‌تواند به صورت نامحدودی گسترش یابد و اگر نخواهند با آن همکاری کنند در نهایت توسط آن خرد و خاک خواهند شد؟». لئوپولد می‌پرسد: «اگر تحصیلات این نکته را به ما نیاموزد پس به چه دردی می‌خورد؟»

graduate_bars_opt

برترین مدارس مدیریت حرفه ای جهان

موسسات بسیاری در جهان سالانه دانشگاه‌ها و مدارس کسب و کار را مورد بررسی قرار می دهند و آنها را بر اساس سطح آموزشی، امکانات و مقالات علمی و پژوهشی رتبه بندی می کنند.یکی از معتبرترین رنکینگ های جهانی رنکینگ FT یا Financial Times می باشد که بر اساس معیارهایی همچون میزان تحقق اهداف آموزشی موسسه، سطح پیگیری امور دانشجویان و ایجاد فرصت های ارتباطی با آنها، میزان مهارت ها و روش های جدید تفکر، میزان انعطاف پذیری رشته و طرح درس و مناسب بودن با فضای آموزشی کلاس ها، نرخ و کیفیت غذا و خدمات به دانشجویان، روش های تدریس و امکانات موجود، کیفیت محیط آموزشی، کیفیت آموزش و سطح همکاری کارکنان و دانشکده ها یا موسسه با همدیگر و غیره.. به رتبه بندی مدارس آموزش مدیریت حرفه ای جهان می پردازد. ما در اینجا برترین های کشورهای مختلف را مطابق با رنکینگ FT ارائه می کنیم.

       US HBS (Harvard Business School)        
       UK SAID (University of Oxford)  
       Germany ESMT(European School of Management &Technology)
       Italy SDA (SDA Bocconi Shool of Management)       
       France HEC Paris
       Spain IESE (Iese Business School)
       China CEIBS
       Canada University of Toronto: Rotman        
       Australia MBS (Melbourne Business School, Mt Eliza)
       India IIMB (Indian Institute of Management Bangalore)      
       South Korea kAIST College of Business
       South Africa GIBS (University of Pretoria, Gibs)        

Untitled-2

?Is Bigger Better

MBA Programs

MBA Class Size: Is Bigger Better?
By Louis Lavelle October25, 2012

Meeting Photograph by Kendall Whitehouse/The Wharton School

All other things being equal, a classroom with fewer students is better than one with more. In a big class, it’s easy to get lost in the shuffle—upraised hands go unanswered, having trouble with the material can quickly become debilitating, and getting in to see the professor might entail waiting in line. In small classes, participation is a requirement, discussion and debate are the norms. It’s almost like having a private tutor.
As a result, many prospective B-school students use class size as a litmus test for educational quality. But a new ranking by Bloomberg Businessweek shows just how deeply flawed that strategy can be. The ranking is based on the average class size in required courses and electives at the more than 100 business schools participating in Bloomberg Businessweek’s 2012 ranking of the top full-time MBA programs, scheduled for release on Nov.15. Of the five schools with the least crowded classrooms, only one, Howard University’s School of Business, made it into the Bloomberg Businessweek 2010 ranking based on student and recruiter
satisfaction surveys, and Howard came in at No.53. By contrast, all five programs with the most crowded classrooms are among the world’s elite institutions. Four of the five are top-10 schools, while Cornell’s Johnson School was ranked No.13 overall.
Word to the wise: Class size is important, but don’t ignore other factors that may play a far greater role in determining whether a school will help you achieve your career goals—like curriculum, faculty, and recruiting prowess. There is, after all, a reason the top schools have crowded classrooms: Everyone wants a seat.
In the table below, class size in required courses contributed 60 percent of the ranking, while class size in electives contributed40 percent.In the case of ties, the higher rank was awarded to the school with the smaller required classes

All Right Reserved By